Школа. Праблема адукацыi i школ, як сродкау перадачы агульных ведау зараз вельмi актуальна. Праходзiць рэформа адукацыi i шмат прадметау, такiх як фiзiчная культура, працоунае навучанне, выяуленчае мастацтва, скарачаюцца. Аб гэтым я i хачу сення пагаварыць. Здаецца фiзiчная культура, так, дзецi займаюццца спортам i усе добра, тым больш выяуленчае мастацтва, навошта яно шасцiкласнiкам?
Хачу расказаць вам гiсторыю, якая закранула мяне да глыбiнi душы. Урок фiзiчнай культуры: маленькiе ( мо 4-5 клас) дзецi гуляюць у мяч. Аднаму хлопчыку вельмi падабаецца кiдаць мяч, так моцна падабаецца, што ен забiрае мяч у астатнiх i нават б’ецца за Яго з дзяучынкай. Не вельмi прыемна… Але настаунiк усе бачыць, ен бярэ хлопца за руку i садзiць таго на лауку— сення ен больш не гуляе. Дзiцяцi крудна. Што ен зрабiу? За што? Ен паварачваецца спiной да усiх i глядзiць у сцяну… I тут каля яго падае мяч i ен зноу б’ецца за Яго. Настаунiк зноу садзiць яго на лауку—на наступным уроку ен таксама не будзе гуляць…
Праблема не у настаунiке (наадварот настаунiк вельмi добры i з дзецьмi ладзiць, i нават сам выглядае як дзiця разам з iмi) i не у хлопчыке. Праблема у выхаваннi. I я лiчу школа павiнна выхоуваць. А дзе ж выхоувыць як не на фiзiчнай культуры i працоуным навучаннi, музыке i выяуленчым мастацтве? Тамму я лiчу, што гэтыя прадметы патрэбны i будуць патрэбны. Але хто ведае, што мы яшчэ прыдумаем...